Jeśli po przeczytaniu tego zdania, pomyślałaś/eś kim jest analityk wnętrz, albo zadałeś/eś to pytanie w Google, to fajnie, ale zaoszczędzę Ci czasu – jest spora szansa, że Google tego nie wie.

Żeby zrozumieć historię tej nazwy, cofnę się do czasów szkoły podstawowej, kiedy pojawił się bardzo jasno sprecyzowany cel – zostania architektem. Architektem dużych konstrukcji o minimalistycznej bryle subtelnie zahaczającej o brutalizm. Żeby ułatwić sobie drogę do realizacji tego celu, będąc w liceum postanowiłam zdawać egzamin tylko na jednej uczelni i tylko w jednym mieście. Jak możecie się domyślić, nie udało się. Natomiast udało się dotrzymać postanowienia – nie próbowałam drugi raz. 

Tak znalazłam się na Informatyce na Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, po ukończeniu której rozpoczęłam pracę jako analityk systemów informatycznych. Całkiem niezły analityk. 

Prawdziwe marzenia mają jednak to do siebie, że nie mijają i wracają jak bumerang. Architektura wracała do mnie przez te lata wielokrotnie, ale w nieco zmienionej formie – jako architektura wnętrz. Chwytałam każdą okazję, żeby projektować wnętrza, zmienić je, poznawać trendy, materiały i dobre praktyki. Opowiadałam o mojej działalności „po godzinach” rodzinie i przyjaciołom. W ten sposób, zaprojektowałam i zrealizowałam kilka pełnych wnętrz i udzieliłam niezliczonej liczby konsultacji – od projektu zabudowy meblarskiej, po zmiany układu funkcjonalnego w blokach z wielkiej płyty.

To co wyróżniało każdą z tych konsultacji, to, nie zgadniecie – analityczne myślenie.